Bocycle racet LEL2013

Vandaag heb ik de LEL2013 gereden. Dit is een tijdrit van Lelystad naar Enkhuizen en weer terug. Er deden 27 ligfietsers en (jawel je leest het goed) 1 racefietser aan mee...


Fiets fietsklaar maken
Elektronische tijdwaarneming
In de rij; klaar voor de start
Persoonlijk record
Wereldsnelheidsrecordhouder
Sebastiaan Bowier "
"Drie, twee, één, GO!!!" Wat is LEL?
De LEL is een tijdrit over de Houtribdijk van Lelystad naar Enkhuizen en weer terug. Deze fietsrit wordt elk jaar in oktober georganiseerd door de Nederlandse Ligfietsvereniging. Dit jaar waren er 28 deelnemers: 20 velomobielen, 7 open ligfietsen en 1 racefiets. Jawel ook "normale" racefietsen kunnen meedoen aan dit evenement; de officiële naam van de ligfietsvereniging luidt immers Nederlandse Vereniging van Human Powered Vehicles (de NVHPV). De berijder van de racefies was Pieter Sijbrandij, de zoon van Ymte. Ymte is één van de twee oprichters van Velomobiel.nl, de fabrikant van de wereldberoemde Quest.

Fietsklaar maken
Toen ik met mijn supporters Tilly en dochter Petra bij de start verscheen, begon ik direct met het rijklaar maken van mijn Challenge Fujin SL2. Zo moest onder andere de voorbuis iets in het frame geschoven worden; in de loop der tijd is deze er door de kracht op de trappers een stuk uitgewrikt. Dit was echter geen goed idee; ik had al direct na de start pijnlijke knieën en hamstrings. Ik had beter een ander moment voor deze bijstelling kunnen kiezen, dan zo vlak voor deze belangrijke race.

Weer en hartslag
Ook kon ik mijn hartslag nauwelijks boven de 160 bpm krijgen; de gemiddelde hartslag bleek bij de finish 152bpm te zijn geweest. En dat, terwijl ik in 2012 nog 162bpm scoorde en in 2011 (mijn eerste LEL) 165bpm. In de buurt bij Enkhuizen begon het te regenen; later fietste ik door hagel en onweer. De hele terugweg had ik tegenwind (ZW4). Kortom, geen ideale omstandigheden om een goede tijd neer te zetten. Toch viel het resultaat, ondanks de zere knieën/dijen, de lage hartslag, het weer en de wind mee: 1 uur, 32 minuten en 50 seconden. Dit is de beste tijd van de 3 keer dat ik de LEL gefietst heb.

VIPs
Op deze LEL waren een aantal VIP's die in september in Battle Mountain in de VS om het wereldsnelheidsrecord hebben gestreden: Sebastiaan Bowier, David Wielemaker en Ellen van Vugt. Sebastiaan heeft het record sinds september op zijn naam staan; hij fietste 133,78 km/h.

Ligfiets achter auto
En ik heb dit keer de ligfiets wederom op de fietsdrager vervoerd. Dit keer niet horizontaal, maar schuin omhoog. In een vorig blogbericht meldde ik dat in horizontale positie de ligfiets aan beide kanten circa 18 cm uitsteekt (maximaal 20 cm aan beide zijden is toegestaan). In de schuine positie is de fiets circa 28 cm minder "breed". Dat rijdt toch en stuk prettiger.


Zo op fietsdrager 28cm minder "breed"


Uitslag LEL2013


In gesprek met de sympatieke Olaf Volgend jaar LEL2014?
Ondanks het persoonlijke record, was de uitslag niet om over naar huis te "bloggen"; van de open liggers ben ik op één na als laatste geëindigd. Maar dat belet mij niet om volgend jaar weer mee te doen. Het is de gezelligheid en ongedwongen sfeer die het zo leuk maakt om aan deze straatrace deel te nemen. Chapeau voor de vrijwilligers van de NVHPV die dit evenement hebben georganiseerd.


...hier nog vrolijk (foto Marloes Dries)
Hier helemaal stuk... (foto Marloes Dries)

Een enkele lichte bui is niet uit te sluiten

"Een enkele lichte bui is niet uit te sluiten", zo luidde het weerbericht voor het oosten van het land. En inderdaad deze weersvoorspelling was helemaal juist; ik werd zondag geconfronteerd met slechts één lichte bui. Helaas duurde die bui wel 6 uur...

Mooi-weer-visioenen
Toen ik zaterdag deze weersvoorspelling voor zondag hoorde was het plan snel gemaakt. Na een koffie-/verjaardagsvisite in Epe zou ik de terugtocht per ligfiets afleggen. Zo'n weerbericht verwekt bij mij namelijk mooi-weer-visioenen. Zondagochtend was de buienradar echter al aanmerkelijk minder optimistisch. Toch heb ik de fiets in de auto meegenomen, want het oosten van het land zou volgens de weersvoorspellers toch wel enigszins worden "ontzien".


Reparatie in de "niet uit te sluiten lichte regenbui" Schoenplaatreparatie
In Epe keek ik geregeld uit het raam of de regen inmiddels al was gestopt. Om 14:15 uur leek dat het geval dus fietstenue aan en gauw er van door. Al snel bleek het klikpedaal van de rechterschoen niet vast te blijven zitten. De oorzaak lag bij mijzelf; ik had namelijk op advies van de spinningtrainer de schoenplaatjes meer naar de achterkant van de schoen versteld. Daarbij heb ik het rechterplaatje helemaal losgeschroefd, om het systeem moddervrij te kunnen maken. Bij het monteren heb ik het plaatje kennelijk 180 gedraaid. In de "niet uit te sluiten lichte regenbui" heb ik het plaatje weer omgedraaid.


Door en door nat en verkleumd... Nog wat meegemaakt?
Veel heb ik onderweg niet meegemaakt. En ik heb ook geen seconde van deze tocht genoten. Door en door nat en verkleumd kwam ik na 70km thuis; het leken wel 140km. Maar deze kilometers waarin ik lange "Strecken" met een hartslag van 165 bpm (87% van de maximale hartslag) heb gereden, zijn wel een mooie training voor de LEL2013. Deze ligfietsrace van Lelystad naar Enkuizen en weer terug, staat komende zondag 20 oktober op het programma.

Terug naar de IJzertijd en ik heb een Wiglo gezien

Zaterdag 28 september fietste ik in goed gezelschap (ligfietsclub "Mooi Bennekom") terug naar de IJzertijd, Een week later passeerde ik op weg naar Duitsland een Wiglo. Wat zou dat kunnen zijn...


Valleikanaal
Onwillige schapen Valleikanaal
De trekker van "Mooi Bennekom", Bert Hardeman, had voor deze tocht als startpunt NS-station Veenendaal-De Klomp uitgekozen (ipv Bennekom). Dat betekende voor deze Bocycle dat hij op deze vrije zaterdag wel heel erg vroeg zijn bed uit moest om die 29 km van zijn huis naar de start af te leggen. Maar de heenweg langs het Valleikanaal vanaf Rhenen maakte dit ongemak meer dan goed.


IJzertijdboerderij
Mooi Bennekom terug in de ijzertijd
Gevaarlijke paarden IJzertijd
Bij het verzamelpunt verschenen 6 ligfietsers: twee velomobielen, drie trikes en een open ligfiets. De velomobilisten kende ik van mijn tochten met Liggend Arnhem, een leuk wederzien. Bert, die ons al een keer had leren kennismaken met de Grebbelinie, had ook dit maal een educatief hoogtepuntje in petto. Namelijk een bezoek aan een boerderij uit de IJzertijd (zo'n 800 jaar voor Christus) op het Wekeromse Zand. Na een recuperatiestop bij De Mossel (met uiteraard koffie en appelgebak) volgde de laatste etappe, terug naar De Klomp. Op de Ginkelse Heide had ik een lekke achterband, de derde in een week. En dat, terwijl ik speciaal voor de beklimming van de Col d'Aubisque, nieuwe binnen- en buitenbanden om de velgen had gelegd. Mede dankzij de grote belangstelling van passerende toeschouwers (waaronder een enthousiaste West Highland White Terrier (een Westie dus, zie foto)), had ik binnen een kwartiertje weer een harde achterband en kon het gezelschap weer verder. Bij De Klomp ging ieder zijns weegs. Dat betekende voor mij nog 29 km voor de thuisreis. Totaal vandaag 116 km afgelegd.
Goed gezelschap
Workshop op locatie door Atelier ByDo
Veel belangstelling





Workshop Atelier ByDo
En zaterdag 5 oktober heb ik, per ligfiets, een bezoekje gebracht aan de tentoonstelling van Marin Patchwork in Westendorp, alwaar dochter Do met haar Atelier ByDo workshops gaf.


de BOL De BOL
Onderweg passeerde ik wandelgezelschap de BOL. De BOL staat voor de Bemmelse Organisatie Ladies. Deze wandelclub organiseerde op 5 oktober de Middeleeuwse wandeltocht. Zo maak je toch telkens wat mee onderweg op de fiets.

Dit is nou De Wiglo
Wiglo
Langs de Oude Rijn bij Herwen zag ik een wel heel bijzonder bouwsel: De Wiglo. Dit is een samenvoeging van de woorden Wilg en Iglo. Een Wiglo is dus een iglo van wilgentakken. Maar waarvoor de wiglo dient is mij een raadsel; dit werd niet vermeld op het bord dat erbij stond.


Voet van de Eltenberg
Profiel van de Eltenberg
Goedkope brandstof in Duitsland
Poseren op de pont bij Doesburg Duitsland
Op weg naar Westendorp heb ik ook nog even Elten aangedaan voor de beklimming van de Eltenberg (gemiddeld stijgingspercentage 4,0% met als piek 8%). Ook de Peeskesweg bij 's Heerenberg kon ik niet onbeklommen laten (gemiddeld 2,9%; piek 6%).

Hieronder staan nog wat sfeerfoto's van dit interessante uitstapje van 151 km en 500 hoogtemeters.

Dit bord passeren is linke soep

Lunch met Atelier ByDo
Ochtend-Rijn bij Driel

Nasleep overstromingen op weg naar Col d'Aubisque

Zaterdag 21 september heb ik met 190 collega's de Col d'Aubisque in de Pyreneeën beklommen. Dit is een klim van de hors category uit de Tour de France. Daar werden wij geconfronteerd met de nasleep van de overstromingen die dit gebied in juni teisterden. Bijna zou daardoor ook dit hoogtepunt van het Committed Power project in het water gevallen zijn...


Collega Peter met Indurain op foto
Enthousiaste ligfietsadepten
Na 15 km al een lekke band
Weg weggeslagen Vrijdag Miguel Indurain
Vrijdag ging de wekker om 04:00 uur in de nacht af. Want om 06:30 uur moesten de Committed Power bikers inchecken voor de chartervlucht naar Lourdes. Na een vlotte reis arriveerde het gezelschap om 11:30 uur bij het Lac de Lourdes. Daar stonden de fietsen klaar, konden wij ons fietstenue aantrekken en wachtte ons een heerlijke lunch. Om 14:30 uur zou het gezelschap vertrekken voor de proloog naar de Pon d'Espagne. Een tocht van 81 km en 1200 hoogtemeters. Maar eerst stelde hoofdtrainer Rob Harmeling zijn trainingsteam aan ons voor. Onder hen bevond zich een wel heel bijzondere gast, namelijk Miguel Indurain. Indurain heeft vijf keer achtereen de Tour de France gewonnen (1991 t/m 1995). Één van Robs trainers, Erwin Nijboer, had Indurain weten te strikken om de proloog met ons mee te fietsen. Nijboer was destijds meesterknecht van Indurain.

De lange stoet van 190 renners baarde veel opzien, vooral in de dorpjes en steden die wij doorkruisten. Vooral als die ene ligger, in zijn beste Frans "Bon jour" roepende, passeerde, ontlokte dat een spontaan applaus.

Lekke band
Al na 15 kilometer waarschuwde een van de trainers mij dat mijn voorband zacht was en langzaam aan het leeglopen was. Hij had al snel de binnenband vervangen door de reservebinnenband die ik uiteraard bij mij had. 's Avonds in de hotelkamer heb ik het lek gevonden; in de wastafel zag ik uit en klein gaatje de belletjes opstijgen. Daarna heb ik de band geplakt, zodat ik zaterdag de Col d'Aubisque weer met een geplakte reserveband en een gerust gevoel zou kunnen beklimmen.

Wateroverlast
Op weg naar de Pon d'Espagne werden wij geconfronteerd met de gevolgen van de overstromingen in juni. Op diverse plaatsen waren stukken weg weggeslagen. Woensdag tijdens het uitzetten van de route door Rob Harmeling en zijn team bleek de route naar de Pon d'Espagne halverwege te zijn afgesloten voor reparatiewerkzaamheden. Alle registers werden opengetrokken om het committed power weekend te redden. Uiteindelijk stond de burgemeester toe dat het team de barrière mocht passeren vanaf 16:00 uur. Maar dan wel met alle 190 bikers tegelijkertijd. En inderdaad vrijdag stond er een gendarme om het gezelschap door te laten. Alle andere weggebruikers werden onder luid protest tegengehouden.



Om 16:00 uur weg open


...glad asfalt
Werk aan de weg


Niet bepaald...

Ook eerder waren de organisatoren van Committed Power al geconfronteerd met de gevolgen van de overstromingen. Het water had het hotel dat voor de 190 renners was geboekt ernstig beschadigd, zodat dit niet meer beschikbaar was. In allerijl had men de deelnemers nog in vier andere hotels kunnen onderbrengen.

Route 2,338,663 - powered by www.bikemap.net

Col d'Aubisque
Col du Soulor
Klik op het profiel om het groter weer te geven (bron www.climbbybike.com)


Aan de voet van de Col du Soulor
De Col du Soulor bedwongen
Het is volbracht
97% van het maximum
Recuperatiesigaar Zaterdag Col d'Aubisque
Zaterdag was dan de dag, de beklimming van de Col d'Aubisque. Ik had mij ingeschreven voor de kortste afstand 60 km en 2200 hoogtemeters (voor de echte bikkels waren er nog een 90 km tocht met 3050 hm en de 105 km en 3500 hm). Na 40 km begon het echte klimwerk de Col du Soulor. Aan de voet stond een bord: 12 km te gaan en 894 hoogtemeters te overwinnen (gemiddeld 7,5% dus). De eerste kilometer is 9%, zo vermeldde het bord. Met gemiddeld 8 km/h heb ik deze pukkel beklommen en ik kwam als zesde van de 20 renners uit de groep boven. De vele collega's die ik tijdens de klim passeerde riep ik toe: "Neem volgend jaar ook een ligfiets, dat klimt veel makkelijker!" Maar we waren er nog niet, want de Col d'Aubisque wachtte ons nog. Na een uitgebreide recuperatie moesten we er dan toch aan geloven. Eerst volgde een afdaling en daarna een 7 km lange klim van gemiddeld 4,5% naar de top. Bij de finish wist ik onder luide aanmoediging van reeds gearriveerde collega's nog 12 km/h te trappen bij een stijgingspercentage van 7%. De hartslag steeg daarbij tot 185 bpm (97% van het maximum). Maar daarna was het feesten met onder andere een goede recuperatiesigaar en een Grimbergen blond.

Feesten

Nadelen van de ligfiets
Tijdens het avonddiner konden mijn collega's het niet nalaten om tegenover de evidente voordelen van de ligfiets ten opzichte van de racefiets ook nadelen te inventariseren. Dat je met een ligfiets niet kan klimmen konden zij na mijn zegetocht niet meer aanvoeren. Zij kwamen niet verder dan het nadeel dat de ketting van de ligfiets langer is en dat het dus langer duurt om hem schoon te maken. Je begrijpt dat we veel lol hebben gehad die avond.


Basiliek van de Onbevlekte Ontvangenis
De grot waar Maria verscheen
De basiliek boven de grot Zondag Bernadette
Natuurlijk mag bij een verblijf in Lourdes een bezoek aan "de grot" niet ontbreken. Hier is namelijk aan molenaarsdochter Bernadette Soubirous op veertienjarige leeftijd Maria 18 keer veschenen. Na het faillissement van haar vader leefde het gezin in bittere armoede in het voormalige Cachot. De arme Bernadette werd aanvankelijk niet serieus genomen toen zij vertelde wat zij gezien had. Nadat de plaatselijke pastoor haar had gevraagd wie "die in het wit geklede vrouw met een rozenkrans" die aan haar was verschenen dan eigenlijk was, ging Bernadette opnieuw naar de grot. Daar verscheen Maria voor de zestiende keer. De verschijning antwoordde op Bernadettes vraag wie zij was: "Ik ben de onbevlekte ontvangenis". Toen Bernadette dit de pastoor vertelde was hij overtuigd. Dit arme ongeschoolde veertienjarige schepsel, dat nooit godsdienstig onderricht had gehad, kon deze kennis nooit eerder hebben opgedaan. Toen de eerste wonderen gebeurden stelde de bisschop van Tarbes een onderzoek in. Na vier jaar, in 1862, concludeerde hij dat de verschijningen een bovennatuurlijk karakter hadden. Vanaf dat moment werd Lourdes een officiële bedevaartplaats. Bernadette trad in 1866 (zij was toen 22 jaar) toe tot het klooster van "de Sœurs de la Charité van Saint-Gildars" in Nevers. Zij stierf daar op vijfendertigjarige leeftijd aan de gevolgen van een zwakke gezondheid als gevolg van een cholera-epidemie die zij enkele jaren daarvoor ternauwernood had weten te overleven.

Ook de heiligdommen in Lourdes zijn niet gespaard gebleven voor de hevige overstromingen. Zo is een enorme ondergrondse kathedraal, die ruimte biedt aan 25.000 kerkgangers, geheel onder water komen te staan. Inmiddels is deze kathedraal weer in gebruik.


...en uitzonderlijk mooi weer...
...schitterende omgeving...

Epiloog
Na aflooop van dit fietsweekend waren alle deelnemers het erover eens. De organisatoren hadden uitdagende fietstochten, in een schitterende omgeving met uitzonderlijk mooi weer weten te bieden. Chapeau voor deze fantastische prestatie.



En inmiddels heb ik zaterdag met ligfietsclub "Mooi Bennekom" een leerzame en vooral gezellige tocht met 5 ligfietsgenoten gereden. Een verslag hiervan verschijnt later deze week op dit blog.