BoCycle

BoCycle

maandag 20 oktober 2014

Geen LOL op LEL

Zondag racete Bocycle de LEL2014...

Naatje pet
De weersvoorspelling was naatje pet. Vrijdag werd voor deze LEL2014 nog een warme, droge dag met zon voorspeld. Zaterdag voorspelden de weermannen voor de volgende dag kou en regen voor alleen het noordwestelijke deel van Nederland (zou Enkhuizen daar ook toe gerekend moeten worden?); de rest van Nederland zou zonnig en warm zijn. En zondagochtend luidde de weersverwachting: "In het noordoosten bewolkt en motregen en in de rest van Nederland droog". In werkelijkheid kregen de deelnemers een paar lichte regenbuitjes te verstouwen. Moest het regenjasje nu aan of uit? En de wind was ZW kracht 5.

LEL: individuele tijdrit
De LEL is een race over het fietspad van de Houtribdijk van de sluis bij Lelystad tot net voorbij het aquaduct bij Enkhuizen. Daar is het keerpunt en vervolgen de racers hun weg terug richting Lelystad. De 23 deelnemers startten met twee minuten tussenpoze; de LEL2014 is dus in feite een individuele tijdrit. Richting Enkhuizen ging het ligfietsen mij minder goed af; het lukte niet goed om de hartslag boven de 160 bpm te krijgen bpm te krijgen. Terug wist ik de hartslag continu boven de 160 bpm te houden. Twee kilometer voor de finish had ik eindelijk Mia Rekkers ingehaald, die twee minuten voor mij was gestart. De hartslag was inmiddels opgelopen tot 175 bpm. Met 190 bpm ging ik over de finish.

Gemiddelde hartslag

Maximale hartslag

Hoge windsnelheid betekent lager gemiddelde
Ik had de indruk beter gereden te hebben dan in de LEL2013; toch was de gemiddelde snelheid een fractie lager. Dit gold ook voor het totale deelnemersveld waarvan in 2013 de gemiddelde snelheid nog 43,67 km/h was en in de LEL2014 slechts 41,47 km/h. Waarschijnlijk was dit toe te schrijven aan de harde wind. Het voordeel dat je in de "wind-mee-richting" hebt, compenseert niet volledig het nadeel dat je met wind-tegen hebt (zie ook de grafiek). Van de open fietsers eindigde ik in de middenmoot (4 sneller en 3 langzamer (de stoere Pieter Sybrandij op zijn bukfiets niet meegerekend)).


Geen LOL bij de LEL?
Ik had nog bij diverse ligfietsgenoten reclame gemaakt voor deze LEL2014 (o.a. tijdens de fietstocht op 5 oktober van LOL (de Zutphense ligfietsclub)), maar enthousiaste reacties leverde dat niet op. Er verscheen zondag dan ook geen enkel lid van LOL, hetgeen mij inspireerde tot de LOLlige titel van dit blogbericht. Ondanks ontbreken van LOL heb ik toch veel lol gehad. Het was weer een hele leuke dag. Niet in de laatste plaats omdat de bijna vijftigjarige Ymte Sybrandij ons tracteerde op een heerlijke appel/rozijnentaart, voortreffelijk gebakken door zijn zoon.

Voortreffelijk appelrozijnengebak

zondag 12 oktober 2014

Van fiets getrapt door paard

Zaterdag 27 september heb ik  de kastelentocht van ligfietsclub "Mooi Bennekom" gereden en  zondag 5 oktober was "LOL" (Lekker Ongebonden Liggen) uit Zutphen aan de beurt. Vooral die laatste tocht was met 180 km pittig te noemen, maar de kastelentocht...

Van heinde en ver
Op het startpunt "Veenendaal De Klomp" verzamelden zich negen liggers die uit vele uithoeken van het land waren afgereisd voor deze kastelentocht: Hilversum, Zutphen en zelfs Groningen bleek het domicilie van één der liggers. En deze enthousiastelingen werden niet teleurgesteld, want gelegenheidsleider Wim v.d. Meijden had een prachtige tocht langs vier kastelen uitgezet.

Bocycle voelde de hoeven tegen zijn bovenarm
Hindernissen creatief genomen
Prachtige Casco helm; je ziet ze steeds vaker
Amazone te paard
Een onschuldig  ogende amazone te paard, bleek een gevaarlijk obstakel. Nadat Wim had gewaarschuwd dat er een negental ongebruikelijke vervoermiddelen zou passeren, besloot de amazone uit voorzorg af te stappen. Zij leek de viervoeter onder controle te hebben en  vier liggers konder ongestoord passeren. Maar toen het dier  Bocycle met zijn stalen ros zag passeren werd het onrustig en begon het met zijn achterhoeven te trappen. Ik voelde zijn hoeven op mijn bovenarm. Had ik 20 cm meer naar rechts gereden, dan zou deze "Mooi-Bennekomtocht" een minder vrolijk vervolg hebben gehad.

Stigterpad: veel hindernissen
Een deel van de kastelentocht ging over het Stigterpad. Deze prachtige route door de Utrechtse bossen kent echter veel hindernissen, die overigens met veel creativiteit werden genomen.

Mooi-Bennekommer overtreedt de wet
LOL: Grote verscheidenheid...
...aan liggend materieeel








Roeifietsers meets elektrotriker
LOL was zwaar
Met LOL reed zo'n beetje alles mee wat op ligfietsgebied te krijgen is: vijf velomobielen, twee open liggers, een trike met trapondersteuning en zelfs een roeifiets. De tocht leidde naar Boshuis Drie alwaar, naar verluidt, de beste appelflappen van Nederland geserveerd zouden worden. Het  appelflappengenootschap was van oordeel dat Boshuis Drie het appelflappenadres in Doesburg niet van de eerste plaats kon stoten.

Negen uur onderweg
De afstand van vertrekpunt "station Voorst Empe"  naar  Boshuis Drie bedroeg circa 48 km. Van mijn domicilie naar het vertrekpunt is 42 km. Bij elkaar heen en terug 180 km. Ik vertrok half acht van huis en was meer dan negen uur later om  kwart voor zes weer thuis.

Apeldoorns kanaal, prachtig

zaterdag 4 oktober 2014

Sella Ronda, lage luchtdruk, lage hartslag

De Sella Ronda is een beroemde rit rond het karakteristieke Sella-massief. Het is al weer twee weken geleden dat ik die met 250 collega's heb gereden. Het was de zwaarste van alle Committed Power uitstapjes die ik tot nu toe heb verreden. Was dat toe te schrijven aan de lage luchtdruk op die hoogte?...

Het Sella-Massief
Het Sella-Massief
Het Sella-Massief
Het Sella-Massief bestaat uit kale rotsformaties die met hun hoogte van circa 3100 meter boven de omgeving uitsteken. De Sella Ronda route die de Committed Power bikers reden leidt rond dit Sella-Massief. Gedurende de hele ronde hadden wij zicht op deze mooie en markante rotsformaties.

Proloog (selectie groep)
Vrijdag 19 september was de proloog na een vlucht van 1070 km en 700 hoogtemeters. Dit was een korte tocht met pittige klimmetjes van wel 16%. Onderdeel was een selectieklim van zo'n 3 km, op basis waarvan de groepsindeling voor de volgende dag zou plaatsvinden. Bocycle werd op basis van deze klim in de middengroep van de kortste afstand (50km) ingedeeld; een prima keuze zoals de volgende dag werd bevestigd.

Hoe het mij verging
Zaterdagochtend 20 september om 9:15 was het zover. Bocycles groep vertrok voor de eerste beklimming, de Passo Sella. Een col van 5½ km, 340 hoogtemeters en een top van 2211 m. Deze beklimming was pittig maar goed te doen. Daarna volgden de Passo Pordoi, de Passo Compolongo en ten slotte de Passo Gardena. De profielen en de route staan in het vorige blogbericht. Vooral deze laatste klim was zwaar; heb je net drie van die pukkels beklommen en de afdaling van de Passo Campolongo van 6 km achter de rug en dan moet je voor de vierde keer zo'n vervelende klim omhoog. En die Passo Gardena is nog een lange klim (9,5 km) ook. In de mist kwamen we boven, helemaal stuk. Hartverwarmend waren de enthousiaste reacties van de omstanders. Zodra zij deze enige ligfietser  tussen alle bukfietsgeweld de berg zagen opploeteren, applaudiseerden zij spontaan en riepen zij mij enthousiast toe. In Italië is de ligfiets kennelijk een uitzonderlijk verschijnsel.

passo Sella
passo Pordoi
passo Campolongo
passo Gardena
Lage luchtdruk, lage hartslag
Bij alle klims trapte ik met een hartslag van 150 tot 160 beats per minute. Dat is zo'n 10 slagen minder dan de normale hartslag waarmee ik dergelijke pukkels oprijd. Collega Stefan had dezelfde ervaring en schreef dat toe aan de lage luchtdruk op deze hoogte. En inderdaad de luchtdruk op 2200 meter hoogte bedraagt 78% van de luchtdruk op zeeniveau. Dit betekent ook dat de VO2 max opname 78% is van de VO2 max in Nederland. Dat dit echt de klimprestatie beïnvloedt laat zich als volgt verklaren. Er zijn namelijk vier onderdelen van het lichaam die de klimprestatie bepalen:
  • De longen bepalen hoeveel zuurstof (O2) uit de lucht wordt gehaald en via de rode bloedcellen wordt getransporteerd naar de spieren 
  • Het aantal rode bloedcellen bepaalt hoeveel zuurstof er bij een bepaalde hartslag (snelheid van de lopende band) kan worden getransporteerd. 
  • De hartslag bepaalt hoe snel de rode bloedcellen hun zuurstof naar de spieren kunnen transporteren. 
  • De mate waarin de spieren ontwikkeld zijn bepaalt hoeveel zuurstofcellen kunnen worden omgezet in trap-/klimvermogen. 


Van deze vier schakels in de uiteindelijke fietsprestatie was bij mij de zuurstofopname van de longen de beperkende factor. Tot deze conclusie kom ik via de volgende redenering. De spieren konden niet meer vermogen leveren omdat de zuurstofaanvoer (de brandstof) te gering was. Het hart kon de lopende band met rode bloedcellen nog wel harder laten draaien (ik zat nog lang niet op mijn normale klimhartslag) maar dit had geen zin omdat dit geen extra zuurstftoevoer zou leveren. Rode bloedcellen waren er namelijk genoeg, maar bij een hogere hartslag zouden de "glazen op de lopende band" alleen maar met minder O2 gevuld worden. Dus de bottleneck, de prestatiebeperkende factor, lag bij de bron: de aanvoer van zuurstof door de longen. Stel dat de rode bloedccellen de bottleneck waren geweest. Dan zou een hogere hartslag met die beperkte rode bloedcellen het zuurstoftransport naar de spieren hebben vergroot en dus ook het klimvermogen. En dat was dus niet het geval. Ook de spieren waren niet de bottleneck, want met mijn laagste verzet kwam ik absoluut niet aan spierkracht te kort. Er was gewoon te weinig brandstof (O2). Zo zie je maar dat zelfs op een beperkte hoogte van 2200 meter de prestatie significant beïnvloed wordt.

Ernst krijgt hartje van mannelijke serveerder
Bocycle krijgt twee hartjes van aardige serveerster
Capuchino met een hartje
Bij het ontbijt op zondag werd de voorgaande dag uitgebreid geëvalueerd. Ook de bediening liet zich niet onbetuigd. Zo kreeg ik op mijn eerste kopje cappuccino een hartje geserveerd. Toen ik een tweede kopje bestelde had collega Ernst ook wel trek in een cappuccino met zo'n hartje. Tot mijn onsteltenis werd hem dit inderdaad geserveerd, maar bij mij ontbrak het hartje. Toen ik de serveerster mijn teleurstelling hierover kenbaar maakte excuseerde zij zich met de mededeling, dat haar mannelijke collega hieraan schuldig was. Dat gaf de nodige hilariteit; had die collega een oogje op Ernst? Spontaan voorzag die aardige serveerster mijn cappuccino daarop van nota bene twee hartjes. Een lollige episode, waar wij veel plezier om hebben gehad.

Sigaarmoment na afloop in de tuin van het hotel in Val Gardena
Klaar voor de start
Geen hertje gezien

Fokker propellervliegtuig
Thuisreis
Om 10 uur zaten wij in de bus naar Verona. Daar monsterden wij aan voor de vliegreis met de Fokker. En 3 uur later arriveerden wij in het Duitse Weeze. Om 16:30 konden wij met het thuisfront onze Dolomietense avonturen delen.

donderdag 11 september 2014

Passen in de Dolomieten

De passen die ik in september met 250 collega's in de Dolomieten ga bedwingen zijn bekend. In dit blogbericht de routes, de klimpercentges, hoogtemeters, enzovoorts, enzovoorts....

Drie afstanden
De tocht kent 3 afstanden: 47,5 km, 91,9 km en voor de echte bikkels 128,1 km. De hoogtemeters bedragen respectievelijk 1967 m, 2750 m en 4000 m. Op het kaartje hieronder zijn de korte en middellange route weergegeven. Als je de cursor over het hoogteprofiel onder het kaartje beweegt, dan kun je de route over de vier passo's virtueel fietsen. Op de aankomstdag vrijdag rijden de fietsers ook nog een proloog van 48 km en 1507 hoogtemeters. De fietsers overnachten in een hotel in Selva di Val Gardena.

Route 2,776,414 - powered by www.bikemap.net


Niet meer dan 10%
De hoogteprofielen van de vier Passo's zijn hieronder weergegeven (klik met de muiscursor op de profielen om die groot weer te geven). De Passo Gardena heeft twee korte stukjes van 10%. De Passo Campolongo heeft een stuk van 1,5 km met tussen de 9,0% en 9,8%. Voorts zijn de klimmen niet steiler dan 9,0%.
1 Passo Sella
3 Passo Campolongo
2 Passo Pordoi
4 Passo Gardena


De klimmen naar de vier passen zijn bij elkaar 26 km lang en 1504 m hoog (gemiddeld dus 5,8% klimmen). Deze Sella Ronda lijkt wel een beetje op de Grand Ballon die wij in 2012 fietsten (totaal 85 km lang en 2000 hoogtemeters, met drie klimmen van 10, 7 en 15 km lang en een gemiddeld stijgingspercentage van 5%). De midddellange route heeft nog een lus van 44 km en 750 hoogtemeters. Hiervan neemt een 10 km lange klim op 50 km na de start circa 490 hoogtemeters voor zijn rekening, ofwel een stijgpercentage van 4,9% (met over 3 km zelfs 6,7%).

En welke route gaat Bocycle fietsen?
Welke route ik ga fietsen wordt bepaald aan de hand van de prestaties in de vrijdagproloog. Deze Sella Ronda is in ieder geval nog een stuk zwaarder dan de middellange route die ik zaterdag 30 augustus in Limburg heb gereden. Het wordt dus weer stevig "aanpoten".

zondag 7 september 2014

21 loodzware kilometers

Zaterdag heb ik 21 loodzware kilometers afgelegd. Niet per ligfiets, maar...

Airbornetocht
Op zaterdag 6 september was er de 68ste Airborne wandeltocht. Dit evenement is onderdeel van vele evenement ter herdenking van de Slag om Arnhem uit 1944. In het jaar 1947 organiseerde de Politie Sport Vereniging ‘Renkum’ voor het eerst de “Airbornemars”. Er liepen toen circa 2.000 mensen mee; afgelopen zaterdag waren er meer dan 33.000 wandelaars. En vier van hen waren Bocycle, dochter Petra en partner en nog een wandelbikkel; zij waren uit het verre Groningen afgereisd, speciaal om dit gezellige evenement niet te missen.

Brötchen Bratwurst
Bratwurst-en-statéroute
Er zijn 4 afstanden waarvoor men zich kan inschrijven: 10km, 15km, 25km en 40km. Wij liepen dit jaar met zijn vieren de 15km route, door mijn wandelgenoten de Bratwurst-en-satéroute gedoopt. En die naam hebben wij eer aan gedaan.
Het is volbracht; medaille opgespeld


Recuperatierust
Na 18 km konden wij de medailles in ontvangst nemen. En ik heb proefondervindelijk vast moeten stellen dat 21 km lopen, de spieren en gewrichten heel anders belast dan de 4.913 km die ik dit jaar ligfietsend heb afgelegd. Om te verifiëren hoe, na die 21 km afzien, mijn fietsspieren er aan toe waren, heb ik zondag een trainingstochtje per ligfiets afgelegd van 68 km en 526 hoogtemeters. En dat viel niet mee na de zware ontberingen van zaterdag. Voorlopig houd ik even recuperatierust, want het gevaar van overtraining ligt op de loer.

Was het nu 15, 18 of 21 km?
De verschillende afstanden die zijn genoemd, zijn voor de lezer wellicht verwarrend. Hieronder de uitleg:
* De officiële wandeltocht was 15 km
* De afstand van het punt waar wij zijn afgezet tot de start was 3 km lopen. Vandaar dat wij na 18 km bij de finish waren om de medailles in ontvangst te nemen.
* Het punt waar wij werden opgehaald was wederom 3 km lopen, zodat wij 21 km te voet hebben afgelegd.

maandag 1 september 2014

Beklimming van 17%

Zaterdag heb ik met zo'n 100 collega's in Limburg gefietst en geklommen. En daar zaten stevige colletjes bij...

Amper tijd voor een tweet
Dolomietentraining
De Limburgse tocht was de laatste training voor de Sella Ronda in de Dolomieten (zie Committed Power). Ik had mij ingeschreven voor de middengroep die een route van 82 km en 1500 hoogtemeters zou rijden. Er was ook een beginnersgroep (55 km) en een bikkelgroep (108 km). Het was wel ambitieus van mij om mij voor de middengroep in te schrijven, want doorgaans krijg ik het advies van de trainers om met mijn ligfietshandicap de kortste afstand te rijden. Nu is de kortste afstand straks in de Dolomieten 47,5 km met 1967 hoogmeters; als je die tocht wil volbrengen dan moet je ook die Limburgse 83 km en slechts 1500 hoogtemeters kunnen uitfietsen. Kortom de middenroute leek mij de beste voorbereiding. Het was wel een route op een "postzegel"; d.w.z. dat veel stukken meerdere keren werden gereden. Hieronder zie je de route.

Route 2,778,789 - powered by www.bikemap.net


Eyserbosweg 17%
Lange Bosweg snijdt stuk van de Eperbaan af
Lange Bosweg 13%
Vervaarlijke klimmetjes
Er was heel wat klimwerk te verrichten. Zo was daar de Lange Bosweg, een klim van 900 meter waarmee je een stuk van de Eperbaan op zo'n 2 km ten westen van Vaals afsnijdt. Op www.klimtijd.nl vind je alle gegevens van dit gemene stukje Limburg (w.o. de exacte plek op de kaart). Maar nog gemener was de Eyserbosweg, met een stijgingspercentage van 17%. Ik heb bij de aanschaf van mijn Challenge Fujin Super Light ligfiets drie jaar geleden een mountainbike cranckstel op mijn ligfiets laten monteren. Het kleinste tandwiel voor is 22T en het grootste tandwiel achter is 26T. Als je met het lichtste verzet de pedalen met 60 omwentelingen per minuut rondtrapt, ga je nog met 6 km/h omhoog. En dit lichtste verzet heb ik hard nodig gehad. Om 15:30 uur was de tocht volbracht en wachtte de sporters een pasta-/pizzabuffet. Om 16:45 lag de fiets alweer in de auto voor de thuisreis.

Via twitter elkaars verrichtingen volgen
RIJS-bikkels
Op deze zaterdag met mooi fietsweer (we hadden slechts één buitje die een kwartier duurde), was ook een achttal stoere velomobilisten op RIJS. Nee, nee,  dit is geen tiepvouwtje, want RIJS staat voor Ronde om het IJSselmeer. Via twitter konden wij elkaars verrichtingen mooi volgen. Casper, één van deze RIJS-bikkels, was 's ochtends om kwart voor vijf opgestaan om om 06:00 uur op het vertrekpunt in Apeldoorn te verschijnen. Rond middernacht was hij pas thuis met op de teller 356 km. Op o.a. het blog van Casper kun je een mooi verslag van deze monstertocht lezen.

zondag 24 augustus 2014

Ik heb de Alpe d'Huez beklommen

Met dit barre augustusweer in Nederland ben ik naar de Alpe d'Huez uitgeweken...

En ik heb die Alpe d'Huez niet per ligfiets beklommen maar zittend/bukkend op een Praxtour. In een vorig blogbericht heb ik uiteengezet wat dit voor een vervoermiddel is. Hieronder kun je een video zien van de zware klim die ik heb afgelegd.

En hoe heeft Bocycle het er vanaf gebracht?
Ik heb de 14.184 meter naar de top in een tijd van 1:16:45 afgelegd. Dit betekent een gemiddelde snelheid van 11,1 km/h. In december fietste ik met een gemiddelde snelheid van 11,8 km/h de Alpe d'Huez op. Hoe kan dat nu; is mijn conditie na al dat getrain er in 8 maanden alleen maar op achteruit gegaan? Nee beste blogvolgers, nadere bestudering van de geregistreerde gegevens van de klim uit december leert, dat de Praxtour toen in de stand "Medium" stond (circa 70% van de stand "Real" die overeenkomt met het "echie"). Per saldo is dus mijn conditie nu zo'n 25% beter. Gelukkig maar.
Klik op de afbeelding voor een scherpe weergave